Πολύ διαφορετική η δική μας διαδρομή απ' τη δική σου το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, Θοδωρή μου. Όλα αλλιώτικα γύρω μου κι εντός μου. Όμως ήταν μια αναγκαία απόδραση κοντά στη φύση, σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της Βρετανίας - το Βόρειο Yorkshire. Mακάρι να μπορούσαμε να μείνουμε περισσότερο, όμως το σχολείο δεν έχει σταματήσει ακόμη και η δουλειά τρέχει ακάθεκτη, περίπου σαν τον Ποταμό Washburn όταν έχει ανοίξει το φράγμα (γιατί δεν ανοίγει πάντα). Oι αγώνες ήταν υπέροχοι, του χρόνου τέτοια εποχή ίσως να 'ναι έτοιμος κι ο νεαρός μου να λάβει μέρος. Μέχρι τότε, απολαμβάνουμε τις στιγμές και την υπέροχη φύση.
Ελάχιστες εικόνες απόψε από μένα, με πολλή αγάπη. Θοδωρή, περιμένω τα τελευταία νέα και τις εντυπώσεις σου από το δικό σου, εξαιρετικά κρίσιμο σαββατοκύριακο στο βουνό. Η σκέψη μου πάντα μαζί σου. Και να θυμάσαι πως η επιστροφή είναι τόσο σημαντική όσο και η απόδραση για όλους εμάς που την έχουμε ανάγκη. Κι ενίοτε πολύ περισσότερο. Να φεύγουμε και να επιστρέφουμε λίγο πιο δυνατοί, Θοδωρή μου - η ψυχή μας, αν όχι και το σώμα μας.
Keep well and safe.
Όλες οι φωτογραφίες thalassaki 19 & 20 Iουλίου 2008, River Washburn, Washburn Dam, Washburn Valley. O καιρός, όπως άλλωστε φαίνεται, με αρκετές μεταβολές αλλά γενικά πολύ καλός.
Μεταξύ του Ουρανού και τις Γης ζούνε εδώ και πάρα πολλά χρόνια, άγνωστα στον αριθμό, κάποιοι Γίγαντες. Χωρις αυτούς ο Ουρανος είναι πολύ πιθανό να έπεφτε στην Γη και να την κατέστρεφε. Χωρίς αυτούς η Γη είναι πολύ πιθανό, μετά την καταστροφή της από τον Ουρανό, να αφάνιζε κάθε ζωή που θα υπήρχε στην ίδια και στον Ουρανό.
Αυτοί λοιπόν οι Γίγαντες τα πολύ-πολύ παλαιά χρόνια, κρατούσαν τις αποστάσεις μεταξύ αυτών των δύο "φαινομενικά" εχθρών. Είχαν ατέλειωτες αντοχές και η υπομονή δεν ήξερα τι θα πει. Ήταν και είναι κάτι δεδομένο για εκείνους η υπομονή. Ένας μόνιμος τρόπος ζωής δίχως τελειωμό ή κούραση. Ακίνητοι έστεκαν σαν κύωνες ανάμεσα στις δυο δυνάμεις, του Ουρανού και της Γης.
Ο πρώτος, λένε, που αναδύθηκε από την νεογέννητη Γη ονομάστηκε από τους Μεγάλους Δημιουργούς Όλυμπος. Ο Όλυμπος πρώτος συγκράτησε τον Ουρανό και την Γη την στιγμή μάλιστα που πλησίαζαν να ακουμπήσουν ο ένας τον άλλο. Και σιγά-σιγά με τον καιρό μεγάλωνε την απόσταση μεταξύ τους και η ασφάλεια έμοιαζε να είναι γεγονός.
Για πολλές εποχές η σταθερότητα της απόστασης μεταξύ Ουρανού και Γης βρισκόταν σε απόλυτη ηρεμία. Όμως... Μια μικρή αψημαχία με τα όντα των δύο αντιπάλων έφερε την οργή και την προσπάθεια για την μεταξύ τους σύγκρουση. Ο Όλυμπος με κόπο διατηρούσε τις μικρές αποστάσεις μεταξύ τους, όμως ο Ουρανός και η Γη ήδη άγγιζαν σε πολλά σημεία ο ένας τον άλλο με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μια φωτιά τόσο επικίνδυνη που θα έλεγε κανείς ότι θα έκαιγε οτιδήποτε ζούσε στους δύο κόσμους.
Οι Μεγάλοι Δημιουργοί είδαν τις ηρωϊκές προσπάθειες του Ολύμπου που έμοιαζε να γονατίζει και να χάνει ολοένα και περισσότερο από το ύψος του. Τότε... με ταχύτατες, για τους δικούς τους χρόνους, κινήσεις ύψωσαν νέους Γίγαντες, πιο ψηλούς, και έτσι η ολική καταστροφή απετεύχθει και οι δύο κόσμοι συνέχισαν να ζουν κλείνοντας σιγά-σιγά τις πληγές τους.
Από τότε κανείς από τους δύο δεν θέλησε να ξαναμπεί σε κίνδυνο. Μόνο κάποιες αψημαχίες, ελάχιστες, υπήρξαν και υπάρχουν. Όλα όμως δείχνουν πως οι αποστάσεις έχουν πια γερές βάσεις και τίποτα δεν θα τις σπάσει.
Ο Όλυμπος για την μεγάλη του αυτοθυσία και για το μπόϊ που έχασε μετά από αυτή την υπερπροσπάθεια, χρίστηκε Αρχηγός των Γιγάντων και Πρώτος μεταξύ των πρώτων γιατί ήταν και ο Πρωτογέννητος από όλους τους Γίγαντες.
Οι Εποχές περάσανε, κανείς δεν ξέρει πόσες, και οι Γίγαντες με τα χρόνια πετρώσανε παραμένοντας σταθεροί στις θέσεις τους να κρατούν τον Ουρανό από την Γη μακριά και το αντίστροφο. Κάποιες φυλές των ΑΝθρώπων τους ονόμασαν στην γλώσσα τους Βουνά κι έτσι παρέμειναν μέχρι σήμερα. Βουνά...
Αυτοί οι Γίγαντες-Βουνά με τις λευκές κορυφές να δροσίζουν το καταιδρωμένο μέτωπο τους από την πολύχρονη προσπάθεια και την υπομονή, δέθηκαν με τους ανθρώπους και τα υπόλοιπα όντα και έγιναν για πολλούς μια κατοικία.
Μερικοί Γίγαντες για άγνωστους λόγους πεθαίνουν αργά και όταν ξεψυχούν ελευθερώνεται και η ασυγκράτητη δύναμη της Γης. Μια ροή φωτιάς που καίει την ίδια και την ζώή που φιλοξενεί επάνω της. Σε πολλές περιπτώσεις ο Ουρανός βοήθησε να σβηστεί αυτή η ροή φωτιάς με πελλώριες ποσότητες νερού που κρύβει στα σπλάχνα του.
Η συνεργασία επιβίωσης πια μεταξύ Ουρανού και Γης είναι δεδομένη. Ο Ουρανός προσφέρει το νερό του για να ανθίζει η Γη και η Γη τις πνοές της για να τον ανανεώνει διαρκώς.
Και μεταξύ Ουρανού και Γης... ο Όλυμπος παραμένει Αρχηγός. Πρώτος μεταξύ των Πρώτων.
Η ευγενική του φύση είναι εκείνη που προσελκύει ανθρώπους από κάθε σημείο της Γης για να τον συναντήσουν, να τον ακουμπήσουν, να τον αφουγκραστούν και να σταθούν στο πλάι του.
Μάλιστα πολλοί άνθρωποι κατά καιρούς ανεβαίνουν στην κορυφή του για να σηκώσουν ψηλά τα χέρια και έτσι συμβολικά να δείξουν ότι κρατούν κι εκείνοι τον Ουρανό μαζί του προσφέροντάς του στιγμές χαράς και βοήθειας.
Γερο-Όλυμπε... για μια ακόμη φορά έρχομαι να σταθώ ανάμεσα στον Ουρανό και την Γη να κρατήσουμε τις αποστάσεις ασφαλείας παρέα...
Καλή αντάμωση να έχουμε αύριο Αρχηγέ:)
Υ.Γ. Κοίτα νa me ξεκουράζεις που και που στην ανάβαση και στα δύσκολα περάσματα γιατί εγώ είμαι άνθρωπος και οι δυνάμεις δεν μένουν πάντα σταθερές. Χάνονται στο πέρσμα των χρόνων μου. :)
Πέρασε όμως σαν μέρα. Έμεινε σαν μνήμη απόδρασης, ανακάλυψης, εκτόνωσης, απελευθέρωσης. Έμεινε η πνοή να ταξιδεύει μέσα σε εικόνες.
Το Σάββατο που πέρασε, λοιπόν, αποφάσισα να βγάλω τον λύκο μια βόλτα. Του είχα υποσχθεί ότι θα τον πάω σε μέρη σπάνιας ομορφιάς, ηρεμίας και απόλυτης ελευθερίας. Σε μέρη που ο άνθρωπος σπάνια θα επισκεφτεί και ακόμη πιο σπάνια θα καταφέρει να καταστρέψει.
Κι έτσι, οδηγηθήκαμε προς Βορρά. Στους καταρράκτες του Σκρά. Γνωστή η περιοχή ιστορικά από την μάχη του Σκρά, για όσους θυμούνται κάτι από το σχολείο.
Να ήταν μόνο οι καταρράκτες σε εκείνο το μέρος ...; Δεν ήταν. Ήταν ολόκληρη η περιοχή που οργίαζε μέσα στην φύση. Κάποτε πατήθηκε από τον άνθρωπο για να δώσει πρόσβαση εύκολη στον κόσμο να μπορεί να την επισκεφτεί. Ο κόσμος όμως μετά από κάποιο καιρό έπαψε να την επισκέπτεται και εκείνη αποφάσισε να απλωθεί ...;
Κατέλαβε περάσματα, πέτρινα μονοπάτια, χωμάτινα μονοπάτια ...; Η φύση αποφάσισε να ξανακρύψει στην αγκαλιά της αυτό το μέρος.
Πάνω στο βουνό Πάϊκο ο κόσμος μοιάζει διαφορετικός. Έξω από τα νερά των πόλεων και της ραγδαίας εξέλιξης. Εκεί ο κόσμος μοιάζει να προχωράει μπροστά με βήματα χελώνας. Έτσι μπορούν να μελετούν την διαφορά του νέου, να το λογαριάζουν. Δεν τους βιάζει καμιά πίεση. Η πόλη για αυτούς μοιάζει σαν ένας μακρινός μύθος που δεν θα ήθελαν να γνωρίσουν από κοντά.
Ο λύκος ήδη έχει γουρλώσει τα όμορφα του μάτια και το λυκοφωτισμένο του χρώμα φωταγωγεί το πνεύμα του. Ξέρετε τι σημαίνει για έναν λύκο να περιμένει κλεισμένος σε ένα στενό χώρο μέσα στον θόρυβο και την αποξένωση της πόλης? Ξέρετε πόση υπομονή και πόσο κουράγιο πρέπει να κάνει? Πόσα να αντέξει η ψυχή του?
Θα τον αφήσω ελεύθερο να τρέξει! Του αξίζει. Αυτός θα σεβαστεί περισσότερο από κάθε τι άλλο τον τόπο. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα πως θα το χαρεί και πως θα εκτονωθεί. Πριν πάρει τον δρόμο της επιστροφής, θέλει να εξαντλήσει κάθε του ενέργεια και κάθε του λαχτάρα. Κι αυτό θα κάνει ...; Αυτό έκανε.
Πέρασε την γέφυρα που οδηγούσε σε έναν κόσμο διαφορετικό, μυστικό, κρυμμένο πίσω από τις τεράστιες και πλούσιες φυλλωσιές. Προσπάθησε να πλατσουρίσει στην Σμαραγδένια λίμνη, αλλά ήταν άτυχος γιατί η λίμνη γέμισε με πράσινη φύση στο εσωτερικό της. Ακόμη και τον βυθό προσπάθησε να κρύψει από τα θνητά μάτια για ασφάλεια.
Ο λύκος δεν στάθηκε εκεί, άρχισε να ερευνά νέες κατευθύνσεις που τον οδηγούσαν σε ποτάμια, καταρράκτες μικρούς πάνω σε τειχώματα γης καλυμμένα από σταλακτήτες, σταλαγμήτες, ασβεστολιθώμένους κορμούς δέντρων, φύλλων κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.
Έτρεχα ξωπίσω του αλλά δεν μπορούσα να πλησιάσω την μανία της λαχτάρας του. Η πρώτη του έξοδος ήταν αυτή και ήθελε να την φάει με το κουτάλι!
Κρυστάλλινες πηγές. Η καλύτερη του! Ο καθρέφτης της ζωής που κρύβεται πίσω από τις φυλλωσιές. Καταπράσινα στρώματα, όντα μικρά άλλα επικύνδυνα κι άλλα ακίνδυνα να πλανιούνται ελεύθερα χωρίς τον φόβο της ανθρώπινης παρεμβολής. Εγώ δεν ήμουν για εκείνα ένα ανθρώπινο ον. Κοντά στον λύκο ήμουν κι εγώ ένα ον του τόπου εκείνου. Ελεύθερο πλάϊ στα ελεύθερα.
Πόσα μυστικά ζουν εδώ άραγε ...;?
Πόσες μουσικές πηγάζουν μέσα από τις σκιές των δέντρων και των σπηλιών?
Ποιός θα λύσει το μυστήριο του προσώπου που ρεμβάζει από τον βράχο το πέρασμα και εκείνους που το διαβαίνουν?
Μέσα από τα κρυστάλλινα νερά που ποίζουν εκείνο τον τόπο?
Ούτε να φανταστώ δεν μπορώ πως θα είναι εκεί την νύχτα.
Το μυαλό μου σταματά στον ελεύθερο χορό των Ξωτικών και στο ελεύθερο τραγούδι των Νεράϊδων.
Η νύχτα εκεί θα είναι βγαλμένη από κάποιο παλιό παραμύθι ...;.
Ο λύκος όμως πείνασε πολύ ...; Λύκος είναι και το στομάχι του δεν κάνει να το κρατά αδειανό. Για αυτό κι εγώ με ένα χάδι πίσω από τα αυτιά τον συνοδεύω στον δρόμο της επιστροφής. Να τον πάω κάπου να γεμίσει το στομάχι του με εδέσματα της περιοχής. Θα μερακλώσει, θα το γλεντήσει το φαγητό του και θα δοκιμάσει και κρασάκι από το ποτήρι μου .
Ο λύκος αυτός ήρθε από τον μακρινό Βορρά. Από τις Βόρειες Θάλασσες. Στάλθηκε από δύο ανθρώπους αγαπημένους για ένα και μόνο σκοπό. Να με συντροφέψει στην πορεία της ζωής μου. Κι εγώ θα του δώσω τις πνοές που αναζητά. Θα φροντίσω να τον ελευθερώνω πιο συχνά. Όσα από εκείνον δεχθώ, τόσα και περισσότερα θα παλέψω να του προσφέρω. Γιατί είναι λύκος ταγμένος να υπηρετεί πιστά την φιλία και όσα αυτή συμπεριλαμβάνει. Ο λύκος αυτός θα γνωρίσει νέους τόπους, νέες ανακαλύψεις. Θα ζήσει όπως πρέπει να ζήσει. Και θα έχει τον σεβασμό που του αξίζει.
Την αγάπη μου σε όλους. Από εμένα αλλά και από τον ασημοφωτισμένο Λύκο του Βορρά!
Mα να μη σας γνώριζα και στον Λύκο μου???
Παιδιά από εδώ ο Ασημοφωτισμένος Λύκος. Βγές από την μπλούζα μου βρε ατρόμητε ναι χαιρετήσεις τον κόσμο!!!
Τς τς τς.... Ζητώ συγγνώμη παιδιά αλλά αν ένα πράγμα δεν μπορεί να νικήσει είναι η ντροπαλότητα του...:)
Εδώ τον ανέβασα λίγο ψηλότερα, πάνω σε έναν βράχο για να απολαύσει καλύτερα την θέα και να ουρλιάξει λίγο προς κάθε κατεύθυνση. Τι να κάνεις... Ακόμη κι ο λύκος έχει ανάγκη από την βοήθεια μας καμιά φορά...:)
Πω πώ...!!!! Κοίτα πείνα...!!!
Άντε ρε λυκάκο...
Από εικόνες και οξυγόνο γέμισες... Άντε τώρα να γεμίσεις κι από το αγαπημένο σου κρέας.
Καλή όρεξη...:)
Γέμισα τον χώρο με υπερδιάστατες φωτογραφίες και την χωρητικότητα αλλά δεν κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου να κόψει έστω και λίγο από τις διαστάσεις τους. Ήθελα να χορτάσει το μάτι που θα τις δει και αν τα καταφέρει να χαθεί μέσα τους.
Λοιπόν... Θαλασσάκι μου. Θα ζωντανέψω τον τόπο που μοιραζόμαστε. Μέσα από εδώ θα αναπνέω πλέον γιατί αν έμεινε κάτι που μπορεί να βγεί προς τα έξω, είναι οι διαδρομές που προσφέρουν ανάσα, ξεκούραση, φαντασία, γαλήνη. Κάθε λίγο που θα βγαίνω από την κρυψώνα μου πια, θα εμφανίζομαι εδώ για να στέλνω σχέδια και εικόνες απόδρασεις.
Μέσα σε άσχημα συμβάντα και άσχημες ειδήσεις- τραγικές ταιριάζουν καλύτερα- έτυχε να έχω και μια απόδραση ψυχικής ηρεμίας.
Μόνιμος τόπος ξεκούρασης μου έχει γίνει η ανάβαση στον Όλυμπο τα τελευταία 8 χρόνια. Συνεχόμενα μάλιστα.
Μετά τα 40 του παππού και την απίστευτη συγκίνηση όταν 50 φίλοι και γνωστοί του τραγουδούσαν αγαπημένα του τραγούδιά έφτασε η ώρα του Ολύμπου.
Ήρθε όμως και η επιστροφή που με βρήκε να ακούω ότι ο ένας από τους 4 που τσάκισαν, υπό την επήρεια ναρκωτικών, στο ξύλο τον αδερφό μου όταν ήταν μικρός, αφέθηκε ελεύθερος με αναστολή 6 χρόνων. Φυγόποινος ήταν και το παρέβλεψαν γιατί είχαν περάσει 5,5 χρόνια από την δική.
Αλβανογεωργιανός ο κύριος με πολλές άλλες κατηγορίες να εκρεμούν στο παρελθόν. Κυρίως ληστείες.
Και τώρα μαθαίνω ότι τα δυο τουρκικής καταγωγής παιδάκια από την Θράκη που τελικώς είχαν πουληθεί από τους γονείς τους, βρέθηκαν νεκρά, δολοφονημένα πιθανώς από τους αγοραστές τους.
Πόσο σκληρός μπορεί να είναι κανείς για να πράξει κάτι τέτοιο...
Λιοντάρια μεγαλώνουν μωρά άλλων ζώων... Τα πιο άγρια της φύσης.
Τελικά είναι ο άνθρωπος... Μόνο αυτός...
Δύο είδη. Άνθρωπος και άνρθωπος.
Αν και ετοίμαζα μια όμορφη εγγραφή για το πως είδα τον Όλυμπο στις πρώτες μέρες του καλοκαιριού, δεν θα την περάσω.
Όχι τώρα. Να περάσουν λίγες μέρες ακόμη. Γιατί η σκιά των τελευταίων συμβάντων είναι ακόμη πάνω από τα κεφάλια μας.
Θα αρκεστώ μόνο να σας δείξω τον νέο φιλαράκο που εντόπισα σε ένα από τα μονοπάτια του Ολύμπου, στην έναρξη του, και θα σας αφήσω να του χαρίσετε εσείς το όνομα που θα του δώσω όταν τον ξαναδώ στις επόμενες μέρες.
Παρακάτω θα σας δείξω την φωτογραφία του. Μια μόνος του και μια με μένα αγκαλιά. Είναι ένας γνήσιος ελληνικός ποιμενικός. Γίνετε οι νονοί του:)
Όσο για τον Όλυμπο? Θα αρκεστώ να πώ ότι... εκείνοι που αποκαλούνταν θεοί ήξεραν καλά γιατί τον επέλεξαν για κατοικία τους.
«Το πιο φημισμένο αγίασμα βρισκόταν εκτός των τειχών της πόλης, στο προαύλιο της τιμώμενης ορθόδοξης εκκλησίας της Θεοτόκου των Ιχθύων στο Μπαλουκλί, που είχε ιδρυθεί τον πέμπτον αιώνα. Το 1453, ένας μοναχός τηγάνιζε ψάρια εκεί, όταν του ανακοίνωσαν πως η Πόλη θα κυριευθεί από τους Οθωμανούς. Αρνήθηκε να πιστέψει τα νέα, εκτός αν τα μισοτηγανισμένα ψάρια ξαναζωντάνευαν και πηδούσαν απ' το τηγάνι πίσω στο πηγάδι. Πράγματι πήδησαν, και τα μισομαυρισμένα ψάρια, που είχαν από θαύμα διατηρηθεί στη ζωή, επιδεικνύονταν στους επισκέπτες μέσα σ' ένα πηγάδι, στο βάθος μιας σκάλας με πολλά σκαλοπάτια, μέχρι τον αιώνα μας. Πολλοί πίστευαν πως όταν τα ψάρια θα τηγανίζονταν κι απ' την άλλη, η Πόλη θα ξαναγινόταν χριστιανική.
Οικογένειες προσέρχονταν για να ικετέψουν τη Θεοτόκο των Ιχθύων να τους βοηθήσει ν' αποκτήσουν ένα παιδί. Αν τελικά εκπληρωνόταν η επιθυμία τους, πλήρωναν στο μοναστήρι για εφτά χρόνια μια μικρή χρηματική συνεισφορά. Άρρωστοι προσκυνητές έφταναν ξυπόλητοι μια φορά την εβδομάδα αναζητώντας γιατρειά. Μάτια, δόντια και χέρια από ασήμι πουλιόνταν στην αυλή του μοναστηριού για να εναποτεθούν στο κατάλληλο μέλος του σώματος των πασχόντων. Όταν οι προσκυνητές έβλεπαν κανένα ψάρι στο πηγάδι, κραύγαζαν από χαρά. Οι ιερείς έχυναν κουβάδες νερού πάνω τους, για να πάρουν κάποια εισφορά. Μια εικόνα της Θεοτόκου των Ιχθύων περιφερόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα ανά την πόλη, για να φέρει παρηγοριά σε όσους κείτονταν άρρωστοι στο κρεβάτι και να ευλογήσει τα νεόχτιστα σπίτια».
(Προέλευση: Μικρό απόσπασμα από βιβλίο που αναφέρει στο κείμενό του ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Άρδην 53, http://ardin.gr)
Ο Βιζυηνός έγραψε και ποίημα για το Μπαλουκλί και το συγκεκριμένο θρύλο:
Σαράντα μέρες πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρη την Πόλη την μεγάλη. Σαράντα μέρες έκαμεν ο 'γούμενος το ψάρι στα χείλη του να βάλη. Απ' τες σαράντα κι ύστερα, πεθύμησε να φάγη τηγανισμένο ψάρι. Αν μας φυλάγ' η Παναγιά καθώς μας'ε φυλάγει την Πόλη ποιος θα πάρη; Ρίχτει τα δίχτυα στον γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει Θεός να τα βλογήση! Το λάδι βάλλει στην φωτιά μες στ' αργυρό τηγάνι για να τα τηγανίση. Τα τηγανίζ' από την μια, και πά' να τα γυρίση κι από το άλλο μέρος. Ο παραγιός του βιαστικά πετά να του μιλήση και τάχασεν ο γέρος! Μην τηγανίζης, γέροντα, και μόσχισε το ψάρι στην Πόλη την μεγάλη! Την Πόλη την εξακουστή οι Τούρκοι έχουν πάρει μας κόβουν το κεφάλι! Στην Πόλη Τούρκου δεν πατούν κι Αγαρηνού ποδάρια! Με φαίνεται σαν ψεύμα! Μ' αν είν' αλήθεια το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια να πέσουν μες στο ρεύμα! Ακόμ' ο λόγος βάσταγε, τα ψάρι' απ' το τηγάνι την μια μεριά ψημένα πηδήξανε κι επέσανε στης λίμνης την λεκάνη γερά, ζωντανεμένα. Ακόμ' ώς τώρα πλέουνε, κόκκιν' από το μέρος όπου τα είχε ψήσει. Φυλάγουν το Βυζάντιο ν' αναστηθή κι ο γέρος
να τ' αποτηγανίση.
Όμορφοι είναι τέτοιοι θρύλοι... Θα περιμένει βέβαια πάρα πολύ ο καλόγερος για ν' αποτηγανίσει τα ψάρια του, όμως το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής του Μπαλουκλί στέκεται ακόμη παρά τη δική του ριζική καταστροφή στα χρόνια του '21 ανάμεσα στους πρώτους στόχους των Τούρκων. Το ετήσιο πανηγύρι στο Μπαλουκλί κρατάει ζωντανή τη μνήμη της Πηγής, των Ψαριών και του Ελληνισμού. Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα, κι ας υπάρχει στη ζωή μας πάντα μια καθαρή κι αστείρευτη πηγή να ξαποσταίνουμε.
thalassaki & flesh_and_rain
Ποτέ ξανά!!! - Ποτέ μη...
