Απ' το Βόσπορο ως τη Βόρεια Θάλασσα

Το ταξίδι του Άρη

17 Δεκεμβρίου 2008

Είναι τα πρώτα Χριστούγεννα που δεν βλέπω τον Άρη να τριγυρνάει στους βροχερούς δρόμους και να παρακολουθεί την ζωή να κυλάει γύρω του καθώς κι εκείνη με την σειρά της να παρακολουθεί με ένα γενναίο αυθεντικό χαμόγελο εκείνον.

Ο Άρης ζούσε εδώ στα μέτη της Κεντρικής Θάλασσας. Κοντά στον Βόσπορο. Όχι τόσο κοντά αλλά όχι και τόσο μακριά.

Από την μέρα που γεννήθηκε η ζωή του ήταν ένα οδοιπορικό, ένα πραγματικό ταξίδι. Η ίδια η ζωή, η φύση, του έδωσε ένα χάρισμα που σπάνια δίνεται ακόμη και σε άνθρωπο. Την ελευθερία, την σοφία, την επιθυμία για εξερευνήσεις και την ευγένια. Του δόθηκαν όλα αυτά μαζί σαν ένα πακέτο δώρου από την μόνη μητέρα που γνώρισε σε αυτόν τον κόσμο. Την φύση. Κανείς δεν ξέρει πως επέζησε στα παιδικά του χρόνια και πώς έφτασε να γίνει τόσο μα τόσο γνωστός στα πιο απίθανα μέρη των εδώ περιοχών.

Γνώρισα τον Άρη το καλοκαίρι του 1991 όταν τελείωνα την έκτη δημοτικού. Το θυμάμαι καλά τόσο εγώ όσο και όλοι οι φίλοι μου, οι γονείς μας, και οι γύρω γείτονες. Στο πάρκο της γειτονιάς μας λιαζόταν ένας καστανίξανθος νέος που παρακολουθούσε με το βαθύ και στοχαστικό βλέμμα του τα άλλα παιδιά να παίζουν στο γρασίδι. Μας είχε κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση το μικροκαμωμένο παρουσιαστικό του και το τόσο βαθύ βλέμμα του που νομίζαμε ότι τα μάτια του θα βγάλουν φωνή και θα μιλήσουν.

Ευγενικός και καθαρός πάντα παρά την ζωή του στους δρόμους.

Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι πως μας ακολουθούσε στις τσάρκες μας με την παρέα μας, λες και μας μελετούσε. Είμαι σίγουρος ότι μας μελετούσε.

Ερχόταν εκείνη η δροσερή ήρεμη νύχτα που αγκάλιαζε εκείνα τα χρόνια, ακόμη, τις φτωχές μικρές γειτονιές και άραζε μαζί μας στο γρασίδι του πάρκου. Ένα μέλος της παρέας μας ήταν. Ίσως ήταν λίγο μεγαλύτερος μας τότε. Όχι πολύ αλλά λίγο.

Δεν ξέρω πως το καταφέρναμε εκείνες τις νύχτες να κρατάμε τον ενθουσιασμό μας από την μεγάλη έκπληξη. Ξαπλωμένος και ανακουφισμένος να κοιτάζει ψηλά τον νυχτερινό έναστρο ουρανό. Όχι για λίγα δευτερόλεπτα αλλά για ολόκληρη ώρα.

Ένα πραγματικό θαύμα ήταν ο Άρης.

Στην πορεία των χρόνων ο Άρης συνέχισε να ακολουθεί την μοίρα του και την τύχη του με απόλυτη επίγνωση του τι κάνει και πράτει.

Χανόταν για μέρες, για μήνες και μετά τον ξαναβλέπαμε. Καθαρός, περιποιημένος και ακόμη σοφότερος.

Ταξίδευε σαν πραγματικός οδοιπόρος του κόσμου. Είχε την επιθυμία να γνωρίζει νέους τόπους, νέους ανθρώπους και να μαθαίνει για το κάθετι.

Έτυχε να τον βλέπουμε σε απίστευτα μακρινές, από τον δικό μας τόπο, αποστάσεις και να τον αποκαλούν με άλλα ονόματα.

Ο Άρης όπου κι αν πήγαινε, προκαλούσε τον θαυμασμό, το χαμόγελο και τον ενθουσιασμό.

Δεν είχε πολλά πράγματα μαζί του παρά μια ζώνη που προφανώς είχε από νεαρός ακόμη. Πάνω του όμως φορούσε την ζεστασιά του κόσμου και την σοφία που αποκτούσε μέσα από τα ξερευνητικά ταξίδια του.

Δεν υπήρχε άνθρωπος που να θελήσει να του κάνει κακό. Δεν υπήρχε κανείς άλλος από το είδος του που να θελήσει να τον προκαλέσει ή να του φερθεί ύπουλα ή έστω να του επιβληθεί.

Όλα τα όντα του κόσμου θα ήθελαν να έχουν αυτό το χάρισμα που του είχε προσφερθεί απλόχερα από την ίδια την ζωή. Ελάχιστοι άνθρωποι στον κόσμο μας είχαν αυτό το χάρισμα. Κι όλοι τους πέρασαν στην Ιστορία.

Ο Άρης όμως δεν θα μπορούσε να περάσει στην Ιστορία. Δεν θα μπορούσε να γίνει ένας Σωκράτης ή ένας Πλάτωνας ή ακόμη περισσότερο ,μιας και θα του ταίριαζε περίφημα, ένας Διογένης.

Γιατί ο Άρης ήταν σκύλος.

Ο πιο παράξενος και πιο γλυκός σκύλος του κόσμου. Γιατί άλλος τέτοιος δεν έχει ξαναναφερθεί. Γιατί χίλιοι άνθρωποι από τον ένα τόπο ως τον άλλο δεν μπορεί να λένε το ίδιο και να πέφτουν έξω.

Ο Άρης διέθετε έναν αληθινό άνθρωπο μέσα του, σαν εκείνον που θα θέλαμε να έχουμε όλοι μας.

Τα χρόνια πέρασαν και τον είχαμε χάσει για αρκετούς μήνες.

Το καστανόξανθο του είχε ασπρίσει και τα μικρά του ποδαράκια είχαν κουραστεί. Όμως αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο να τον σταματήσει. Το οδοιπορικό του δεν έπαψε ποτέ. Οι αποστάσεις και οι διαδρομές συνεχίζονταν. Ο Άρης είχε την ανάγκη να βλέπει συγεκριμένα αγαπημένα πρόσωπα. Αν δεν τα έβρισκε, καθόταν στο σημείο που τα έβλεπε συχνά και απλά περίμενε.

Έτσι ερχόταν έξω από το σπίτι μας χειμώνα-καλοκαίρι. Καθόταν ακριβώς απέναντι μήπως και τον δούμε από το παράθυρο. Δεν το είχε ανάγκη το νερό και το φαϊ που του πηγαίναμε αλλά το δεχόταν σαν την μόνη επικοινωνία φιλίας και ευγένιας που έδενε εμάς με εκείνον. Στα γεράματα του του έμεινε η αγάπη εκείνων που είχε επιλέξει να βλέπει. Οι διαδρομές του ήταν πλέον αυτές. Δεν μπορούσε να εξερευνήσει άλλο. Στόχευε μόνο να επισκέπτεται εκείνα που αγαπά.

Πέρσι συναντήσαμε τον Άρη μετά από καιρό κουρεμένο με πληγές που είχαν επουλωθεί και με μια μεγάλη γραμμή ραμμάτων στην σπονδυλική στήλη. Τον είχε χτυπήσει κάποιο αμάξι. Κανείς δεν τον είχε αφήσει όμως. Τον φρόντισαν αμέσως και κάποιο καλό σπίτι απο τα αγαπημένα του τον φιλοξένησε μέχρι να αναρρώσει πλήρως.

Δεν άντεχε προφανώς το πλήρως γιατί θα έπαιρνε καιρό. Εκείνος ήταν γεννημένος να ζεί στους δρόμους ελεύθερος και να ταξιδεύει. Κι ας είχε πλέον χάσει την όραση του από το ένα μάτι και την ακοή και από τα δύο μάτια.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που συζητούσαμε εδώ στο σπίτι μήπως θα έπρεπε να τον πάρουμε και να τον κρτήσουμε μέχρι το τέλος του.

Όμως αυτό θα τον σκότωνε την επόμενη κιόλας στιγμή. Η ζωή του Άρη ήταν έξω στους δρόμους. Εκεί ήταν ο ορός του, εκεί οι παλμοί της καρδιάς του.

Θα τον φρόντιζε η μοίρα του κι εκείνη θα αποφάσιζε τι θα γινόταν.

Το καλοκαίρι που πέρασε τον είδαμε για τελευταία φορά έξω από το σπίτι μας. Λίγο νερό και φαϊ και λίγο χάδι. Του μιλούσαμε κι ας μη μας άκουγε. Μας κοιτούσε ακόμη με εκείνο το βαθύ στοχαστικό βλέμμα κι ας ξέραμε ότι δεν έβλεπε. Ήταν ο Άρης, ο γεράκος οδοιπόρος. Τον παρακολουθούσα με την μητέρα μου να παίρνει την ανηφόρα και να οδεύει προς άλλα μέρη.

Δεν ξέρω αν πήγαινε να αποχαιρετίσει τους αγαπημένους του. Δεν ξέρω καν αν κι εμείς είμασταν κάποιοι από τους αγαπημένους του. Δεν ξέρω αν εκείνη την μέρα μας αποχαιρέτησε με εκείνο το βλέμμα το που έκρυβε την σοφία. Ο Άρης ήταν ήδη τρομερά μεγαλύτερος από το κανονικό. Λένε ότι ήταν ήδη 18.

Σε εκείνη την ανηφόρα τον είδαμε για τελευταία φορά. Και από τότε, από εκείνη την μέρα κανείς μα κανείς δεν τον ξανάδε.

Δεν τολμώ να πώ ούτε να υποθέσω αν πέθανε.

Κανείς δεν βρήκε το σώμα του πουθενά. Κανείς μα κανείς.

Έτσι για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε, ο Άρης συνεχίζει το οδοιπορικό του. Συνεχίζει να γνωρίζει νέους κόσμους και νέους ανθρώπους. Προκαλεί ακόμη τον θαυμασμό και το χαμόγελο.

Νέος κόσμος θα στέκεται ασυναίσθητα να τον παρακολουθεί καθώς κι εκείνος θα τους παρακολουθεί από την δική του σκοπιά.

Μελαγχολώ πολύ στις σκέψεις μου όταν τον φέρνω σε αυτές. Γιατί μου λείπει. Ήταν ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας, ένα κομμάτι της παλιάς γειτονιάς. Κι όπως το κάθε κομμάτι έφυγε μακριά έτσι κι αυτόςμε την σειρά του έφυγε.

Όχι όμως προς την Δύση.

Εκείνος ανηφόριζε προς Βορρά. Προς νέους τόπους Βόρειους. Προς την Βόρεια Θάλασσα με την καστανόξανθη φορεσιά του και το στοχαστικό του βλέμμα.

Ο Άρης ήταν ένας πραγματικός πολίτης του Κόσμου. Ένας πραγματικός οδοιπόρος που έκανε την κάθε του επιθυμία πραγματικότητα και που εισέπραξε μόνο αγάπη και στοργή αλλά και φιλία.

Άρη, καλές γιορτές φίλε μου και καλό ταξίδι. Όπου κι αν είναι αυτό...

Υ.Γ. 1 - Θα ήθελα να σας δείξω πολύ την φωτογραφία του αλλά είναι γέρικος σε αυτήν. Την έβγαλα για να τον θυμάμαι και εκείνος απλά κοιτούσε, λες και το ήξερε, μέσα στον φακό. Δεν θέλω κανείς να τον δεί γεράκο. Και πόσο μάλλον να μου πεί κάποιος ότι είδε κάπου το σώμα του...

Υ.Γ. 2 - Στο Θαλασσάκι που τόσο μα τόσο πολύ μου έλειψε. Κάποια μέρα θα οδεύσω κι εγώ προς βορρά και θα μοιραστώ λίγες στιγμές μαζί του πριν ξεκινήσω τις προετοιμασίες μου για την ατελείωτη Δύση.

Για σένα ένα μήνυμα που διάβασα κάπου σαν μικρό κρυφό μήνυμα ζωής:

"...As the wheel of Days

turns into Darkness,

it reveals the light and

hope of spring."

Tags: διαδρομές αφιέρωμα