Όσο και να παλεύεις να ηρεμήσεις το μυαλό και τις σκέψεις του, να το βάλεις κάτω και να συγκεντρωθεί στις δουλειές που πρέπει να γίνουν, αυτό θα κάνει του δικού του κεφαλιού. Θα πάει από εδώ, θα πάει από εκεί, θα πάει παρα πέρα... Και θα πάει να κάτσει στο άνοιγμα των ματιών σε ένα υπέροχο πρωϊνό στην Χώρα των Κενταύρων. Τα μάτια ανοίγουν, όπως είπαμε, και ακολουθεί το τέντωμα της ευχαρίστησης. Αν ψάχνεις να βρείς κάτι που μπορεί να σε βαραίνει τότε καλύτερα να ψάξεις αλλού. Εκεί τα βάρη έχουν φύγει. Θα σηκωθείς, θα ανοίξεις τις κουρτίνες και θα απολαύσεις το φως του ήλιου να χαϊδεύει την πιο σημαντική τοποθεσία της Χώρας αυτής για μένα, τις Μηλιές.. Φυσικά τα δικά μου μάτια θα απολαύσουν αυτές τις αχτίδες φωτός με τα γυαλιά ηλίου.
Η θάλασσα από την μια πλευρά και οι κορυφές του βουνού από την άλλη. Στην μέση όλο το πράσινο και τα παραδοσιακά σπίτια. Άντε και κανένας αετός να σου πει την δική του "καλημέρα" στη δική του γλώσσα. Φτερά να έχεις και να καλύπτεις όλον εκείνο τον καταπράσινο παράδεισο.
Ίσως μια βόλτα προς τα χαμηλά και λίγο πριν τον παλιό σταθμό του αθάνατου Μουτζούρη. Να κάτσεις στο καφενεδάκι να πάρεις ένα πρωϊνό γεύμα που θα σου προκαλέσει λαιμαργία από την απόλαυση του. Τι υπέροχα πρωϊνά γεύματα έχετε εκεί βρε Ολγίτσα!!! Ίσως πάλι να θέλεις να πάς λίγο παρα δίπλα και πιο ψηλά, στο διπλανό χωριό την Βυζίτσα. Μα κι εκεί υπέροχο το γεύμα...
Τελείωσε το πρωϊνό..? Και δεν θα γίνει μια βολτίτσα μέσα στην φύση? Να μην πεις μια "καλημέρα" και στον Μουτζούρη?
Και η μέρα θα συνεχιστεί. Θα έρθει και το μεσημέρι με τα τσιπουράκια και τα κρασάκια, θα έρθει και το απόγευμα με τον καφέ του, θα έρθει και η νύχτα με τα λαχταριστά θαλασσινά του. Και θα ξέρεις πως θα ξανάρθει αυτό το υπέροχο πρωϊνό με το υπέροχο πρωϊνό γεύμα.
Ξανά και ξανά...
Το άτιμο το μυαλό.. έχει κλειδωθεί εκεί στην Χώρα των Κενταύρων και δεν λέει να φύγει.
Να'ξερες βρε Ολγίτσα πόσο τυχερή είσαι!!! Ξέρεις, αλλά να'ξερες πόσο τυχερή σε θεωρώ κι εγώ. Τόσο που ξεπερνάει τα όρια :)
Άντε καλή σας Μέρα
Υ.Γ. Τι να κάνεις κι εσύ βρε Βοριά...?
Υ.Γ. Μη ρωτήσει κανείς που κολλάει το τραγούδι. Η Loreena πάει με κάθε διαδρομή..
Τι είναι αυτό που σε ωθεί να τσακίσεις το σώμα σου, να γδάρεις τα πέλματα σου, να νιώσεις το μέσα σου να καταρρέει ?
Κάθε χρόνο και περισσότερος πόνος, λιγότερες αντοχές.
Κάθε χρόνο και μεγαλύτερο πείσμα.
Όσο το σώμα χάνει δυνάμεις, τόσο το πείσμα μεγαλώνει.
Καταστροφικός συνδιασμός.
Ο Όλυμπος, όμως, είναι εδώ για να υποτάξει τον πόνο στο τελικό στάδιο,
να ημερέψει το πείσμα και τον εγωϊσμό.
Ο Όλυμπος, όταν τον σεβαστείς και στους ώμους του σκαρφαλώσεις...
...θα είναι εκεί για να σε ελευθερώσει.
Ένα πεντάλεπτο βίντεο δίχως μουσική που τράβηξα από το κινητό μου. Την ανατολή του ήλιου από τα 2.100 μ. στο καταφύγιο όπου βρισκόμουν.
Και δύο φωτογραφίες περσινές από την κορυφή στο πιο ψηλό καταφύγιο του Ολύμπου και την Δύση του ήλιου. Στο μόνο σημείο όπου μπορείς να δείς αυτό το μαγικό θέαμα.
Όσο πλησιάζει ο Ιούλιος, τόσο το μυαλό μου γυρίζει στο καλοκαίρι του 2007. Ήταν τότε που είχα κλείσει σχεδόν 2 μήνες ως bloger και με τον τότε κόσμο που βρισκόταν εδώ δίναμε μια μάχη ενάντια σε ένα άρρωστο σύστημα στο όνομα της Αμαλίας. Μέσα σε αυτή τη μάχη, δέθηκα τόσο πολύ με τους ανθρώπους που υπήρχαν εδώ και που μερικοί συνεχίζουν να υπάρχουν και είναι ίσως ο μόνος λόγος που επέστρεψα για λίγο καιρό μέχρι να ξανα αποσυρθώ για κάποιο διάστημα και πάλι.
Εκείνο τον Ιούνιο λοιπόν η αγωνία μου βρισκόταν στο αποκορύφωμα της. Ένα όνειρο μου πλησίαζε στην πραγματοποίηση του. Ίσως το μεγαλύτερο όνειρο που είχα. Το ταξίδι στην Σκωτία, έτσι όπως το ήθελα εγώ, ήταν ένα βήμα απόσταση πλέον. Μπορεί κανείς να φανταστεί την αγωνία που νιώθεις όταν περιμένεις κάτι με τόση λαχτάρα. Αυτή την λαχτάρα λοιπόν την μοιράστηκα εδώ μέσα με τους ανθρώπους των Blog κι εκείνοι με τον δικό τους τρόπο, ο κάθε ένας ξεχωριστά, έζησε μαζί μου αυτή την αναμονή.
Έχουν περάσει 2 χρόνια πλέον και το μυαλό όπως είπα και πριν, γυρίζει σε εκείνες τις μέρες αναμονής. Όμως σήμερα το μυαλό έπαψε να λειτουργεί σε φυσιολογικά επίπεδα. Σήμερα έφυγε, πέταξε πραγματικά και μαζί του κι εγώ. Πετάξαμε πάνω από την νοητή ευθεία που χωρίζει το όνειρο, το φανταστικό από το πραγματικό ή και το αντίθετο. Και φτάσαμε ξανά εκεί, ανάμεσα στους λίθους που στέκουν ψηλά και σε γεμίζουν με την πανάρχαια ενέργεια τους. Orkney ξανά... Στην γη των Σκότων ή Σκοτσέζων. Στην γη των μύθων που μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες Βρετανών και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Στα μέρη όπου μεγάλωσε ο βασιλιάς Αρθούρος πριν πάρει τον δρόμο για το Κάμελοτ. Εκεί κι ο γιος του, που αργότερα τον πρόδωσε για την εξουσία, φυγαδεύτηκε για πολλά χρόνια μέχρι την ενηλικίωση του μαζί με την μητέρα του. Εκεί, στα Orkney, ο παντοδύναμος θεός Όντιν έριξε τον δικό του λίθο για να επιδείξει την δύναμη του και για να δηλώσει ότι το νησί ανήκει πλέον στους Βίκιγκς. Κάστρα, παλάτια, λίμνες και μύθοι που σε αγκαλιάζουν είτε το θέλεις είτε όχι. Και γύρω-γύρω το απόλυτο τείχος προστασίας. Η θάλασσα και τα ψηλά γκρεμνά της γης των Orkney. Κάπου εκεί μέχρι και σήμερα στέκεται όρθιος ο Hoy και αλλάζει τα χρώματα του ανάλογα με την θέση του ήλιου. Οι δρυίδες εκεί κρύφτηκαν στην ρωμαιοκρατία και εκεί άφησαν τα τελευταία χνάρια τους προς τους ανθρώπους. Το νησί εκείνο μόνο οι θαλασσοκατακτητές Βίκιγκς κατάφεραν να το πατήσουν. Ούτε άγγλοι, ούτε ρωμαίοι κατάφεραν να το πάρουν.
Μια απέραντη γη από πράσινο, φάρους, λόφους, ακρωτήρια, κάστρα, παλάτια, σπηλιές και πλάσματα της φύσης. Οι άνθρωποι? Είναι λιγοστοί εκεί... 5.000 κάτοικοι σε ένα τεράστιο νησί. Μαζεμένοι οι περισσότεροι μόνο σε δύο ψαροπόλεις με υπέροχη κουλτούρα. Δεν θα ξεχάσω την τύχη που είχα να βρεθώ εκεί την εποχή που είχα μια δική τους γιορτή, του νησιού. Παρέλαση με τις παραδοσιακές στολές, κέλτικη ζωντανή μουσική, κάντρυ, καρνάβαλοι με παραδοσιακά έθιμα... Θέε μου, μακάρι να μπορούσα να το παρουσιάζω ζωντανά με εικόνες παρά να γράφω...
Άνθρωποι φιλόξενοι, άνθρωποι με χαμόγελο και ιδιαίτερη κουλτούρα. Χαρούμενοι και ήρεμοι. Έμενες στο πανδοχείο τους και εκείνοι έκαναν τα πάντα για να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα. Ακόμη κι όταν έφευγες για να μεταβείς σε ένα άλλο πανδοχείο, σε πήγαιναν εκείνοι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης που ήρθες από τόσο μακριά και τους επέλεξες ως τόπο διαμμονής.
Μπροστά στα πανδοχεία, ακριβώς μπροστά λίμνες που καθόσουν στις όχθες τους στο χορτάρι και ρέμβαζες τον ουρανό που χαμήλωνε μαγευτικά...
Μα εκείνο για το οποίο τα λόγια είναι φτωχά για να καταφέρει να υπωθεί... είναι η δύση του ήλιου καθώ την παρακολουθείς από ένα ακρωτήρι, στο πλάι ενός φάρου. Το φώς να χαμηλώνει αργά και σταθερά με τα σύννεφα να προσδίσουν μια μυθική ζωγραφιά μπροστά στα μάτια σου που αδυνατούσαν να κλείσουν από τον φόβο μήπως και χάσουν κάποιο κλάσμα του δευτερολέπτου από την όλη εικόνα. Το όλο θαύμα...
Θα πρέπει να δώσω μια μάχη που θα χάσω αν προσπαθήσω να εξηγήσω τα συναισθήματα εκείνων των στιγμών. Και δεν θα το κάνω γιατί δεν θέλω να παλέψω απέναντι στα συναισθήματα εκείνα. Με νίκησαν μόλις ξύπνησαν και με έκαναν δικό τους για πάντα. Τόσο πολύ που η ψυχή μου θα περιφέρεται εκεί αιώνια όταν ξεκινήσει το ταξίδι της. Εκεί θα είναι ο τόπος της, εκεί θα είναι το σπίτι της, από εκεί θα ξεκινήσει και η έναρξη της.
Στην επιστροφή προς το πανδοχείο, κλονισμένος μοναδικά από εκείνο το παραμυθένιο Μέγα Ηλιοβασίλεμα, εκατοντάδες αγελάδες να παρακολουθούν το κάθε σου βήμα και να το ακολουθούν. Αν έτρεχες έτρεχαν κι εκείνες μαζί σου. Ένα περίεργο παιχνίδι, μια περίεργη κατανόηση μεταξύ δύο διαφορετικών ειδών που όμως έχουν μια κοινή μητέρα. Την Φύση. Οπότε, αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο και ρίξεις κάθε είδους υπεροψία του δικού σου είδους απέναντι στο άλλο, να είστε σίγουροι ότι ο ένας θα καταλάβει τον άλλο σα να ήταν η αρχή του κόσμου. Τότε που βόσκαμε, σχεδόν, όπως εκείνα και τρέχαμε ελεύθερα όπως εκείνα. Σήμερα δεν νομιζω να πιστεύει κανείς ότι είμαστε ελεύθεροι ή ότι μπορούμε να τρέξουμε και να νιώσουμε την απόλυτη ελευθερία.
Τα Orkney είναι ένα τόπος απελευθέρωσης. Της πραγματικής και μόνης που μπορεί να υπάρξει.
Κι όταν φτάεις στο πανδοχείο θα καταλάβεις ότι η ώρα είναι τέτοια που θα έπρεπε να έχει πέσει η μαύρη νύχτα. Μόνο που εκεί είναι ένα βαρύ απόγευμα με περίεργο αλλά χαλαρό φως. Με το φεγγάρι όχι ψηλά αλλά πάνω από έναν λόφο και δίπλα σε κάποιον φάρο. Να τον βοηθάει στο μεγάλο του λειτούργημα.
Τότε ανοίγεις το βιβλίο του Τόλκιν ή κάποιο άλλο γεμάτο από τον κόσμο των μύθων και χάνεσαι... Ταξιδεύεις... Πετάς...
Τότε είχα στα χέρια μου το βιβλίο Τα Παιδιά του Χούριν. Δεν ξέρω αν η τύχη ήθελε να μου κάνει όλα τα χατήρια εκεί γιατί αυτό το βιβλίο ήταν το καταλληλότερο για να διαβαστεί σε εκείνη τη γη που πίστευε στα ξωτικά και τις νεράϊδες και ένιωθε περήφανη για τους μύθους της.
Σε εκείνο το νησί έζησα και την απόλυτη στιγμή της πτώσης μου αλλά και της ανάδυσης μου.
Εκεί που τα βράχια για λίγες ώρες θα χτυπηθούν με τα άγρια κύματα της φουσκωμένης θάλασσας υπό την επίβλεψη της δύσης του ήλιου. Ακόμη και τα χρώματα επέλεγαν παρατάξεις. Το γκρίζο και η πορφύρα ήταν στην απόλυτη σύγκρουση που η έκρηξη της επαφής τους ήταν ένας άνεμος γεμάτος αλλά όχι δυνατός, όχι κρύος, όχι επικύνδινος. Ήταν ένα πέπλο που σε αγκάλιαζε και δεν σε άφηνε μέχρι να κατανοήσεις την πανάρχαια ζωή εκεί και το νόημα του να ζείς αληθινά. Είναι το σημείο της κρίσης, όπου εσύ, το άτομο θα χωριστείς. Ο εαυτός σου απέναντι σου και η ρίξη αναπόφεκτη. Όμως η επανένωση θα είναι ευλογία μέσα σε μια απόλυτη αρμονία που θα σε ξεκουράσει και σιγά-σιγά θα κλείσει τις όποιες πληγές που δημιουργήθηκαν από τούτη την μάχη...
Να ακούς εκεί στα άκρα του Βόρειου Κόσμου το Dante's Prayer από την αγγελική φωνή της Loreena Mckennitt και καθώς το ρεφρέν φτάνει στο Cast your eyes on the ocean... Cast your soul on the sea... When the dark night seems endless... Please remember me... Να αφήνεις το βλέμμα σου να χαθεί στην απεραντωσύνη της Βόρειας Θάλασσας και να είσαι έτοιμος να το αφιερώσεις για πάντα εκεί...
Μέχρι εδώ... Σας αφήνω κάπου εδώ. Είναι ο καιρός να χαθώ μέσα στην ομίχλη και να συνεχίσω το περίπατο μου. Ελπίζω μια μέρα να σας δώ εδώ γύρω... :)
Θοδωρής - Flesh and Rain
Υ.Γ. Αν υπάρχει ένα πρόσωπο με το οπόιο θα ήθελα να μοιραστώ τότε εκείνες τις στιγμές, αυτό το είναι το Θαλασσάκι μου που με τίμησε τόσο πολύ όσο λίγοι. Που με άκουσε, με άντεξε και που κάποιες στιγμές της προκάλεσα αγωνία άθελα μου. Εύχομαι στην επόμενη επιστροφή μου σε εκείνα τα μέρη, να μπορώ να τα μοιραστώ μαζί σου :)
Είναι τα πρώτα Χριστούγεννα που δεν βλέπω τον Άρη να τριγυρνάει στους βροχερούς δρόμους και να παρακολουθεί την ζωή να κυλάει γύρω του καθώς κι εκείνη με την σειρά της να παρακολουθεί με ένα γενναίο αυθεντικό χαμόγελο εκείνον.
Ο Άρης ζούσε εδώ στα μέτη της Κεντρικής Θάλασσας. Κοντά στον Βόσπορο. Όχι τόσο κοντά αλλά όχι και τόσο μακριά.
Από την μέρα που γεννήθηκε η ζωή του ήταν ένα οδοιπορικό, ένα πραγματικό ταξίδι. Η ίδια η ζωή, η φύση, του έδωσε ένα χάρισμα που σπάνια δίνεται ακόμη και σε άνθρωπο. Την ελευθερία, την σοφία, την επιθυμία για εξερευνήσεις και την ευγένια. Του δόθηκαν όλα αυτά μαζί σαν ένα πακέτο δώρου από την μόνη μητέρα που γνώρισε σε αυτόν τον κόσμο. Την φύση. Κανείς δεν ξέρει πως επέζησε στα παιδικά του χρόνια και πώς έφτασε να γίνει τόσο μα τόσο γνωστός στα πιο απίθανα μέρη των εδώ περιοχών.
Γνώρισα τον Άρη το καλοκαίρι του 1991 όταν τελείωνα την έκτη δημοτικού. Το θυμάμαι καλά τόσο εγώ όσο και όλοι οι φίλοι μου, οι γονείς μας, και οι γύρω γείτονες. Στο πάρκο της γειτονιάς μας λιαζόταν ένας καστανίξανθος νέος που παρακολουθούσε με το βαθύ και στοχαστικό βλέμμα του τα άλλα παιδιά να παίζουν στο γρασίδι. Μας είχε κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση το μικροκαμωμένο παρουσιαστικό του και το τόσο βαθύ βλέμμα του που νομίζαμε ότι τα μάτια του θα βγάλουν φωνή και θα μιλήσουν.
Ευγενικός και καθαρός πάντα παρά την ζωή του στους δρόμους.
Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι πως μας ακολουθούσε στις τσάρκες μας με την παρέα μας, λες και μας μελετούσε. Είμαι σίγουρος ότι μας μελετούσε.
Ερχόταν εκείνη η δροσερή ήρεμη νύχτα που αγκάλιαζε εκείνα τα χρόνια, ακόμη, τις φτωχές μικρές γειτονιές και άραζε μαζί μας στο γρασίδι του πάρκου. Ένα μέλος της παρέας μας ήταν. Ίσως ήταν λίγο μεγαλύτερος μας τότε. Όχι πολύ αλλά λίγο.
Δεν ξέρω πως το καταφέρναμε εκείνες τις νύχτες να κρατάμε τον ενθουσιασμό μας από την μεγάλη έκπληξη. Ξαπλωμένος και ανακουφισμένος να κοιτάζει ψηλά τον νυχτερινό έναστρο ουρανό. Όχι για λίγα δευτερόλεπτα αλλά για ολόκληρη ώρα.
Ένα πραγματικό θαύμα ήταν ο Άρης.
Στην πορεία των χρόνων ο Άρης συνέχισε να ακολουθεί την μοίρα του και την τύχη του με απόλυτη επίγνωση του τι κάνει και πράτει.
Χανόταν για μέρες, για μήνες και μετά τον ξαναβλέπαμε. Καθαρός, περιποιημένος και ακόμη σοφότερος.
Ταξίδευε σαν πραγματικός οδοιπόρος του κόσμου. Είχε την επιθυμία να γνωρίζει νέους τόπους, νέους ανθρώπους και να μαθαίνει για το κάθετι.
Έτυχε να τον βλέπουμε σε απίστευτα μακρινές, από τον δικό μας τόπο, αποστάσεις και να τον αποκαλούν με άλλα ονόματα.
Ο Άρης όπου κι αν πήγαινε, προκαλούσε τον θαυμασμό, το χαμόγελο και τον ενθουσιασμό.
Δεν είχε πολλά πράγματα μαζί του παρά μια ζώνη που προφανώς είχε από νεαρός ακόμη. Πάνω του όμως φορούσε την ζεστασιά του κόσμου και την σοφία που αποκτούσε μέσα από τα ξερευνητικά ταξίδια του.
Δεν υπήρχε άνθρωπος που να θελήσει να του κάνει κακό. Δεν υπήρχε κανείς άλλος από το είδος του που να θελήσει να τον προκαλέσει ή να του φερθεί ύπουλα ή έστω να του επιβληθεί.
Όλα τα όντα του κόσμου θα ήθελαν να έχουν αυτό το χάρισμα που του είχε προσφερθεί απλόχερα από την ίδια την ζωή. Ελάχιστοι άνθρωποι στον κόσμο μας είχαν αυτό το χάρισμα. Κι όλοι τους πέρασαν στην Ιστορία.
Ο Άρης όμως δεν θα μπορούσε να περάσει στην Ιστορία. Δεν θα μπορούσε να γίνει ένας Σωκράτης ή ένας Πλάτωνας ή ακόμη περισσότερο ,μιας και θα του ταίριαζε περίφημα, ένας Διογένης.
Γιατί ο Άρης ήταν σκύλος.
Ο πιο παράξενος και πιο γλυκός σκύλος του κόσμου. Γιατί άλλος τέτοιος δεν έχει ξαναναφερθεί. Γιατί χίλιοι άνθρωποι από τον ένα τόπο ως τον άλλο δεν μπορεί να λένε το ίδιο και να πέφτουν έξω.
Ο Άρης διέθετε έναν αληθινό άνθρωπο μέσα του, σαν εκείνον που θα θέλαμε να έχουμε όλοι μας.
Τα χρόνια πέρασαν και τον είχαμε χάσει για αρκετούς μήνες.
Το καστανόξανθο του είχε ασπρίσει και τα μικρά του ποδαράκια είχαν κουραστεί. Όμως αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο να τον σταματήσει. Το οδοιπορικό του δεν έπαψε ποτέ. Οι αποστάσεις και οι διαδρομές συνεχίζονταν. Ο Άρης είχε την ανάγκη να βλέπει συγεκριμένα αγαπημένα πρόσωπα. Αν δεν τα έβρισκε, καθόταν στο σημείο που τα έβλεπε συχνά και απλά περίμενε.
Έτσι ερχόταν έξω από το σπίτι μας χειμώνα-καλοκαίρι. Καθόταν ακριβώς απέναντι μήπως και τον δούμε από το παράθυρο. Δεν το είχε ανάγκη το νερό και το φαϊ που του πηγαίναμε αλλά το δεχόταν σαν την μόνη επικοινωνία φιλίας και ευγένιας που έδενε εμάς με εκείνον. Στα γεράματα του του έμεινε η αγάπη εκείνων που είχε επιλέξει να βλέπει. Οι διαδρομές του ήταν πλέον αυτές. Δεν μπορούσε να εξερευνήσει άλλο. Στόχευε μόνο να επισκέπτεται εκείνα που αγαπά.
Πέρσι συναντήσαμε τον Άρη μετά από καιρό κουρεμένο με πληγές που είχαν επουλωθεί και με μια μεγάλη γραμμή ραμμάτων στην σπονδυλική στήλη. Τον είχε χτυπήσει κάποιο αμάξι. Κανείς δεν τον είχε αφήσει όμως. Τον φρόντισαν αμέσως και κάποιο καλό σπίτι απο τα αγαπημένα του τον φιλοξένησε μέχρι να αναρρώσει πλήρως.
Δεν άντεχε προφανώς το πλήρως γιατί θα έπαιρνε καιρό. Εκείνος ήταν γεννημένος να ζεί στους δρόμους ελεύθερος και να ταξιδεύει. Κι ας είχε πλέον χάσει την όραση του από το ένα μάτι και την ακοή και από τα δύο μάτια.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που συζητούσαμε εδώ στο σπίτι μήπως θα έπρεπε να τον πάρουμε και να τον κρτήσουμε μέχρι το τέλος του.
Όμως αυτό θα τον σκότωνε την επόμενη κιόλας στιγμή. Η ζωή του Άρη ήταν έξω στους δρόμους. Εκεί ήταν ο ορός του, εκεί οι παλμοί της καρδιάς του.
Θα τον φρόντιζε η μοίρα του κι εκείνη θα αποφάσιζε τι θα γινόταν.
Το καλοκαίρι που πέρασε τον είδαμε για τελευταία φορά έξω από το σπίτι μας. Λίγο νερό και φαϊ και λίγο χάδι. Του μιλούσαμε κι ας μη μας άκουγε. Μας κοιτούσε ακόμη με εκείνο το βαθύ στοχαστικό βλέμμα κι ας ξέραμε ότι δεν έβλεπε. Ήταν ο Άρης, ο γεράκος οδοιπόρος. Τον παρακολουθούσα με την μητέρα μου να παίρνει την ανηφόρα και να οδεύει προς άλλα μέρη.
Δεν ξέρω αν πήγαινε να αποχαιρετίσει τους αγαπημένους του. Δεν ξέρω καν αν κι εμείς είμασταν κάποιοι από τους αγαπημένους του. Δεν ξέρω αν εκείνη την μέρα μας αποχαιρέτησε με εκείνο το βλέμμα το που έκρυβε την σοφία. Ο Άρης ήταν ήδη τρομερά μεγαλύτερος από το κανονικό. Λένε ότι ήταν ήδη 18.
Σε εκείνη την ανηφόρα τον είδαμε για τελευταία φορά. Και από τότε, από εκείνη την μέρα κανείς μα κανείς δεν τον ξανάδε.
Δεν τολμώ να πώ ούτε να υποθέσω αν πέθανε.
Κανείς δεν βρήκε το σώμα του πουθενά. Κανείς μα κανείς.
Έτσι για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε, ο Άρης συνεχίζει το οδοιπορικό του. Συνεχίζει να γνωρίζει νέους κόσμους και νέους ανθρώπους. Προκαλεί ακόμη τον θαυμασμό και το χαμόγελο.
Νέος κόσμος θα στέκεται ασυναίσθητα να τον παρακολουθεί καθώς κι εκείνος θα τους παρακολουθεί από την δική του σκοπιά.
Μελαγχολώ πολύ στις σκέψεις μου όταν τον φέρνω σε αυτές. Γιατί μου λείπει. Ήταν ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας, ένα κομμάτι της παλιάς γειτονιάς. Κι όπως το κάθε κομμάτι έφυγε μακριά έτσι κι αυτόςμε την σειρά του έφυγε.
Όχι όμως προς την Δύση.
Εκείνος ανηφόριζε προς Βορρά. Προς νέους τόπους Βόρειους. Προς την Βόρεια Θάλασσα με την καστανόξανθη φορεσιά του και το στοχαστικό του βλέμμα.
Ο Άρης ήταν ένας πραγματικός πολίτης του Κόσμου. Ένας πραγματικός οδοιπόρος που έκανε την κάθε του επιθυμία πραγματικότητα και που εισέπραξε μόνο αγάπη και στοργή αλλά και φιλία.
Άρη, καλές γιορτές φίλε μου και καλό ταξίδι. Όπου κι αν είναι αυτό...
Υ.Γ. 1 - Θα ήθελα να σας δείξω πολύ την φωτογραφία του αλλά είναι γέρικος σε αυτήν. Την έβγαλα για να τον θυμάμαι και εκείνος απλά κοιτούσε, λες και το ήξερε, μέσα στον φακό. Δεν θέλω κανείς να τον δεί γεράκο. Και πόσο μάλλον να μου πεί κάποιος ότι είδε κάπου το σώμα του...
Υ.Γ. 2 - Στο Θαλασσάκι που τόσο μα τόσο πολύ μου έλειψε. Κάποια μέρα θα οδεύσω κι εγώ προς βορρά και θα μοιραστώ λίγες στιγμές μαζί του πριν ξεκινήσω τις προετοιμασίες μου για την ατελείωτη Δύση.
Για σένα ένα μήνυμα που διάβασα κάπου σαν μικρό κρυφό μήνυμα ζωής:
Μια ακόμη διαδρομή, μια ακόμη ανάβαση, στο βουνό των Θεών.
Η τελευταία συγκεκριμένη διαδρομή. Μια διαδρομή που κάποτε είπα πως δεν θα ξανάνακανα λόγω της εξαντλητικής της πορείας. Ποτέ δεν θα ανέβαινα από το εύκολο μονοπάτι της γιατί είναι ότι πιο βαρετό θα μπορούσα να βρώ. Έτσι... το Ανάθεμα είναι το μόνο που υπάρχει για μένα που οδηγεί στο ψηλότερο καταφύγιο, στο πλάϊ των κορυφών, στο οροπέδιο των Μουσών, κάτω από τους δύο λόφους, κάτω από την κορυφή, στην σκιά του Θρόνου του Δία.
Η τελευταία φορά μου εκεί... Άλλη δεν θα υπάρξει. Κι όμως μια φωνή μου ψιθυρίζει ήδη... "ποτέ μη ξαναπείς ποτέ". Κι όμως... εκεί οι δυνάμεις μου δεν θα ξαναβρούν κουράγιο να δοκιμαστούν. Εκτός κι αν φορτιστώ με τίποτα βιονικά υγρά και γίνω... ολυμπιονίκης. Ή... αν κάτι με προκαλέσει σε σημείο που δεν θα υπάρξει άρνηση.
Το μονοπάτι που οδηγεί στις κορυφές πήρε στην πορεία του όλα αυτά τα χρόνια πολλές ψυχές. Καθώς περπατάς τις έχεις στο μυαλό σου. Αν βυθιστείς στα βήματα σου και στην υπερποσπάθεια, τότε θα νιώσεις τα βήματα τους στο πλάϊ των δικών σου. Αν αφεθείς σε αυτά, εκείνα θα σε γεμίσουν με κουράγιο. Σε ποιόν να πώ ότι πήρα δυνάμεις στην σκέψη αυτή? Που να μιλήσω για όλα όσα το μυαλό δημιουργεί και στα μάτια των άλλων είναι ένα ψέμα...?
Ανάθεμα... ανάθεμα την ώρα που σε ανέβηκα για ακόμη μια φορά. Σε ανέβηκα πάντως και έμεινες πίσω μου.
Δεν θα σε ξαναδώ. Ούτε θα σε ανεβώ. Ποτέ δεν τα πήγαμε καλά κι όμως πάντα ανακωχή είχαμε.
Λαιμό δεν θα ξαναπεράσω, δεν θα ξανακοιτάξω αριστερά και δεξιά να δώ το χάος... την απεραντοσύνη, την νοητή πτώση.
Πέρασμα του Γιόσου... αν και σε προτίμησα και τις δυο φορές, δεν θα ξαναπιαστώ στο σχοινί σου να σε σκαρφαλώσω.
Καταφύγιο του Γ.Αποστολίδη... δεν θα με ξαναφιλοξενήσεις.
Θρόνε του Δία δεν θα ξαναρίξεις την σκιά σου στο πρόσωπο μου.
Πρ.Ηλία... οι συζητήσεις σιωπής έλαβαν τέλος. Δεν θα ξαναγίνουν μεταξύ μας.
Ηλιοβασίλεμα του Ολύμπου... εσένα θα ήθελα να ξαναδώ αλλά δεν θα ξαναγίνει.
Κι όμως... μια φωνή συνεχίζει να μου ψιθυρίζει στο μυαλό... "Ποτέ μη ξαναπείς ποτέ!!! "
Το φεγγάρι, ολόγιομο αναδύεται βουτιγμένο στην πορφύρα.
Είναι άραγε το κάλεσμα για το μελαγχολικό τραγούδι των λύκων? Ή πήπως είναι η πικρία της νύχτας για τις ψυχές που χάθηκαν εκεί?
Η νύχτα όσο όμορφη κι αν είναι εκεί, όσο μαγεία κι αν υπάρχει... η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη μελαγχολία για όσους χάθηκαν και από την γνώση για εκείνους που θα χαθούν.
Ο Όλυμπος... για εκείνους που κάτι του ζητούν, ξέρει να δείνει...
Ξέρει όμως και να παίρνει... Και είναι η τιμή του ακριβή πολλές φορές...
Δεν νιώθω τυχερός...
Γειά σου φίλε μου... Με λένε Θοδωρή... Κι εγώ όπως κι εσύ, ίσως για τον ίδιο λόγο βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο. Αγαπητέ μου φίλε, μείνε εκεί κι εγώ εδώ και ας κοιταζόμαστε για ώρα. Γιατί πίσω από τις διαφορές που έχουν τα σώματα μας, πίσω από τις διαφορές του είδους μας και της γλώσσας μας, έχουμε ένα κοινό. Τα μάτια που ξέρουν να κοιτούν και να ξεχωρίζουν.
Μη φύγεις φίλε μου. Εδώ που είμαι θα κάτσω, εκεί που είσαι να κάτσεις. Κι ας μοιραστούμε τον ίδιο αέρα. Κι ας ευχηθούμε ο κάθε ένας τις δικές του επιθυμίες...
Να είχα τις δυνάμεις σου φίλε μου... Τα δυνατά σου πόδια... Να κατάφερνα αυτά που για τα οποία...
Να είχε την μιλιά μου φίλε μου... Να σε άκουγαν εκείνοι που πρέπει...
Και μείναμε μια ώρα έτσι μαζί. Ο ένας απέναντι από τον άλλο. Μέχρι που ακούστηκαν φωνές να πλησιάζουν κι έφυγες, σκαρφάλωσες, πέταξες πάνω στις βουνοκορφές σου.
Ούτε εσένα θα ξαναδώ γιατί έμαθα πως όλο στο ίδιο μέρος πηγαίνεις και αράζεις... Κι εγώ εκεί δεν θα ξαναβρεθώ...
Πάλι η φωνή... "Ποτέ μη ξαναπείς ποτέ...!!!"
Κι έτσι Θαλασσάκι μου επέστρεψα. Πλήρωσα για πάρω και πλήρωσα σε σχέση με άλλους φθηνά.
Γύρισα με ότι είχα ανάγγη, και μένω με αυτά.
Μέχρι την επόμενη φορά...
Υ.Γ. Θλίβομαι μοναχά που ξέρω ότι την εγγραφή μου αυτή θα δούν μάτια που δεν πρέπει... Χαίρομαι πολύ, που αυτά τα μάτια μέσα από αυτή την εγγραφή θα καταλάβουν ότι όλα είναι αδύνατα αλλά και δυνατά. Και ότι η ζωή πρέπει με πείσμα να προχωρά...
thalassaki & flesh_and_rain
Ποτέ ξανά!!! - Ποτέ μη...
